Αυτό ακριβώς μας διδάσκει βασικά ο μύθος της Αριάδνης. Ο Θησέας ταξίδεψε στην Κρήτη ως ένας από τους νέους Αθηναίους που προορίζονταν να προσφερθούν ως φόρος υποτέλειας στον βασιλιά Μίνωα και να θυσιαστούν στον Μινώταυρο. Αποφασισμένος να βάλει τέλος σε αυτή την τραγική μοίρα, μπήκε στον λαβύρινθο που είχε κατασκευάσει ο Δαίδαλος, εκεί όπου κατοικούσε το τέρας. Η Αριάδνη, κόρη του βασιλιά Μίνωα, τον ερωτεύτηκε και του έδωσε ένα κουβάρι νήμα. Πριν εισέλθει στον λαβύρινθο, ο Θησέας έδεσε τη μία άκρη του νήματος στην είσοδο και το ξετύλιγε καθώς προχωρούσε προς το κέντρο. Χάρη σε αυτή την απλή αλλά καθοριστική πράξη, κατάφερε να βρει τον δρόμο της επιστροφής αφού νίκησε τον Μινώταυρο.
Ο λαβύρινθος συμβολίζει εκείνες τις στιγμές της ζωής κατά τις οποίες αισθανόμαστε χαμένοι, παγιδευμένοι ανάμεσα σε αμφιβολίες, φόβους ή καταστάσεις που μοιάζουν να μην έχουν διέξοδο. Ο Μινώταυρος συμβολίζει αυτό που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε, αλλά συχνά αποφεύγουμε να αντικρίσουμε. Αντίθετα, το νήμα της Αριάδνης είναι εκείνο που μας κρατά συνδεδεμένους με τον εαυτό μας: μια ιδέα, μια κατανόηση, ένας άνθρωπος, μια γνώση ή μια μικρή βεβαιότητα που μας καθοδηγεί βήμα προς βήμα, χωρίς να χάνουμε την πορεία μας.
Ίσως το σημαντικότερο δίδαγμα αυτού του μύθου είναι ότι η έξοδος δεν εμφανίζεται ξαφνικά. Δεν βρίσκουμε τη λύση περιπλανώμενοι άσκοπα μέσα στον λαβύρινθο, αλλά προχωρώντας με υπομονή, χωρίς να αφήνουμε το νήμα που μας συνδέει με τον σκοπό μας. Πολλές φορές αρκεί να ανακαλύψουμε ποιο είναι αυτό το πρώτο νήμα και να έχουμε την επιμονή να το ακολουθήσουμε. Έτσι, ακόμη και οι μεγαλύτερες δυσκολίες μετατρέπονται σταδιακά σε μια διαδρομή που, τελικά, μας οδηγεί ξανά στο φως.