Ο ήρωας δεν ξεκινά αυτή τη διαδρομή τυχαία. Πριν βρεθεί αντιμέτωπος με τους άθλους του, έχει ήδη γνωρίσει το σφάλμα και καλείται να αντιμετωπίσει τις συνέπειες των ίδιων του των πράξεων. Είναι ενδιαφέρον ότι δεν του ανατίθενται και οι δώδεκα άθλοι από την αρχή. Κάθε νέα δοκιμασία εμφανίζεται μόνο αφού έχει ολοκληρωθεί η προηγούμενη, σαν η επόμενη πρόκληση να μπορεί να αποκαλυφθεί μόνο όταν η προηγούμενη έχει πραγματικά αφομοιωθεί. Από όλους τους άθλους, ο πέμπτος είναι εκείνος που αναγνωρίζω περισσότερο στην καθημερινή ζωή. Τον βλέπω συχνά σε ανθρώπους πολύ κοντινούς μου, ιδιαίτερα σε κάποιους αγαπημένους μου Κριούς — εγώ, ως Ζυγός —, και ίσως γι’ αυτό αποφάσισα να ξεκινήσω αυτή τη σειρά άρθρων από αυτόν.
Ο στόχος των άρθρων μου δεν είναι εκπαιδευτικός ως προς τη μυθολογία, απλά ένα ευρετήριο συμβόλων αυτοβελτίωσης.
Ο πέμπτος άθλος έμοιαζε αδύνατος. Ο βασιλιάς Αυγείας ανέθεσε στον Ηρακλή να καθαρίσει στάβλους όπου, επί περισσότερα από τριάντα χρόνια, συσσωρευόταν η κοπριά χιλιάδων ζώων. Οποιοσδήποτε θα πίστευε πως η μόνη λύση ήταν να εργάζεται ασταμάτητα, με ένα φτυάρι στο χέρι, επί εβδομάδες ή ακόμη και μήνες. Ο Ηρακλής, όμως, κατάλαβε ότι αυτή η δοκιμασία δεν μπορούσε να λυθεί κάνοντας απλώς περισσότερα από τα ίδια. Αντί να συγκρουστεί ευθέως με το πρόβλημα, παρατήρησε την κατάσταση συνολικά και ανακάλυψε μια εντελώς διαφορετική λύση: άλλαξε την κοίτη των ποταμών Αλφειού και Πηνειού, ώστε τα νερά τους να περάσουν μέσα από τους στάβλους και να παρασύρουν, μέσα σε μία μόνο ημέρα, όλη τη βρωμιά που είχε συσσωρευτεί επί δεκαετίες.
Αυτός ο μύθος μου θυμίζει ότι πολλές φορές εξαντλούμαστε προσπαθώντας να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις της ζωής με τις ίδιες στρατηγικές που έχουν ήδη αποδειχθεί αναποτελεσματικές. Πιστεύουμε ότι χρειαζόμαστε περισσότερη προσπάθεια, περισσότερη θέληση ή περισσότερες θυσίες, ενώ ίσως αυτό που πραγματικά χρειάζεται είναι να σταματήσουμε για λίγο και να δούμε τα πράγματα από μια διαφορετική οπτική. Η αλλαγή οπτικής δεν σημαίνει παραίτηση· σημαίνει να ανακαλύψουμε έναν πόρο που μέχρι εκείνη τη στιγμή παρέμενε αθέατος. Η ευφυΐα δεν βρίσκεται πάντοτε στη μεγαλύτερη δύναμη, αλλά στην ικανότητα να βρούμε τη σωστή διέξοδο, ώστε η ίδια η ζωή να αρχίσει να ρέει.
Ακριβώς εδώ βρίσκω τη σύνδεση με την αστρολογία. Ο γενέθλιος χάρτης δεν εξαφανίζει τις προκλήσεις μας ούτε γράφει τη μοίρα μας στη θέση μας. Μπορεί όμως να μας προσφέρει έναν διαφορετικό τρόπο κατανόησης όσων βιώνουμε. Μερικές φορές αρκεί να αναγνωρίσουμε ένα ταλέντο που μέχρι τότε αγνοούσαμε, να κατανοήσουμε το νόημα μιας δυσκολίας ή να ανακαλύψουμε μια δυνατότητα που παρέμενε κρυμμένη, ώστε να αλλάξει ολόκληρη η κατάσταση. Οι ποταμοί υπήρχαν πάντοτε εκεί· ο Ηρακλής απλώς κατάφερε να τους δει. Με τον ίδιο τρόπο, ο γενέθλιος χάρτης αποκαλύπτει δυνατότητες και πόρους που υπάρχουν ήδη μέσα μας.
Από εκεί και πέρα, όπως συμβαίνει σε κάθε πορεία προσωπικής μεταμόρφωσης, η απόφαση να τους αξιοποιήσει κανείς ανήκει αποκλειστικά στον ίδιο τον άνθρωπο.